Escape Rooms: Όσα σκεφτόμαστε και δεν λέμε

Όλοι αγαπάμε την απόδραση, αλλά τελευταία η φάση θυμίζει κακόγουστο σίριαλ. Από τη μία, προσδοκίες που χτίζονται πάνω σε φουσκωμένες κριτικές και από την άλλη, συμπεριφορές που χαλάνε το κλίμα για όλους. Νομίζω πως ήρθε η ώρα να μιλήσουμε «στα ίσια».

Οι «Επαγγελματίες» Χειροκροτητές

Κουραστήκαμε να διαβάζουμε για «το δωμάτιο του αιώνα» πριν καν στεγνώσει η μπογιά στους τοίχους. Ας παραδεχτούμε επιτέλους πως πολλές κριτικές γίνονται με βάση τις δημόσιες σχέσεις, τις φιλίες και τις κλίκες, και ο μόνος που χάνει στο τέλος είναι ο παίκτης.

Το 5/5 είναι η αναγνώριση της υπέρβασης, όχι το φιλοδώρημα επειδή ο ιδιοκτήτης σας κέρασε καφέ ή είστε “φιλαράκια”. Όταν βαφτίζετε το «απλώς καλό» ως εμπειρία ζωής, απλώς καταστρέφετε την αξιοπιστία της κοινότητας και την τσέπη του ανυποψίαστου παίκτη.

Δεν υπάρχει τίποτα πιο άβολο από έναν ιδιοκτήτη που δεν αντέχει να ακούσει ούτε μία παρατήρηση στο after. Αν το μόνο που θέλεις είναι αποθέωση, βάλε τους φίλους σου να παίζουν δωρεάν. Όταν όμως ζητάς αντίτιμο που πλέον έχει φτάσει στον θεό, οφείλεις να ακούσεις ότι ο ήχος έκανε παράσιτα ή ότι ο μηχανισμός «κόλλησε».

Και το χειρότερο; Το τηλεφώνημα την επόμενη μέρα για να «ζητηθούν εξηγήσεις» ή να αλλάξει η κριτική και τα αστεράκια. Ας το εμπεδώσουμε: Τα Escape Rooms είναι παροχή υπηρεσίας και η βαθμολογία του παίκτη δεν είναι προϊόν διαπραγμάτευσης . Αντί να ξοδεύετε χρόνο προσπαθώντας να πείσετε κάποιον ότι «πέρασε καλά ενώ δεν πέρασε», ξοδέψτε τον στο πώς θα παρέχετε την τέλεια εμπειρία, ακόμα καλύτερη και από αυτήν που έχετε εσείς στο μυαλό σας.

Safety First

Ας τελειώνουμε και με την καραμέλα της «ατμόσφαιρας». Ο πανικός έχει πλάκα μόνο όταν ξέρεις ότι είναι ελεγχόμενος. Δεν νοείται να θυσιάζεται η στοιχειώδης ασφάλεια απλά για να φανεί ένα δωμάτιο πιο “creepy”. Το να αναγκάζεις τον παίκτη να ανεβοκατεβαίνει θεοσκότεινες, ακραία επικίνδυνες σκάλες που παρακαλάς να μη σπαστείς ολόκληρος, δεν είναι «εμπειρία», είναι παγίδα. Το ίδιο ισχύει για τα περάσματα χωρίς ίχνος προστατευτικού ή τα δωμάτια που κοντεύεις να σκάσεις από την έλλειψη αερισμού. Όσο υπερπαραγωγή κι αν είναι ένα σκηνικό, δεν δικαιολογεί με τίποτα την απουσία panic button. Ερχόμαστε για να ζήσουμε μια δυνατή ψευδαίσθηση, όχι για να καταλήξουμε στα επείγοντα.

Ο πελάτης δεν έχει πάντα δίκιο

Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι: Το ότι πληρώνεις για μια εμπειρία δεν σου δίνει το ελεύθερο να βγάζεις τα απωθημένα σου.

• Τα σκηνικά δεν είναι για εκτόνωση: Αν κάτι δεν ανοίγει, χρησιμοποίησε το μυαλό σου, όχι τα μπράτσα σου. Το να σπας πόρτες και να ξηλώνεις props δεν σε κάνει «έξυπνο παίκτη». Σε κάνει τον λόγο που η επόμενη ομάδα θα βρει ένα μισοδιαλυμένο δωμάτιο. Είναι έλλειψη σεβασμού στον κόπο, στα χρήματα και στην εργασία του άλλου.

• Ο ηθοποιός δεν είναι σάκος του μποξ: Μάντεψε!! Πίσω από τη μάσκα υπάρχει ένας υπαρκτός άνθρωπος. Δεν είναι φανταστική οντότητα, ούτε ψηφιακό είδωλο. Αναπνέει και υπάρχει εκεί μέσα ακριβώς όπως εσύ. Ο ηθοποιός είναι εκεί για να απογειώσει την εμπειρία σου, όχι για να γίνει ο αποδέκτης των απωθημένων σου.Είναι εκεί για να βγάλει το ψωμί του, όχι για να καταλήξει στο ΚΑΤ επειδή εσύ νομίζεις ότι το δωμάτιο είναι αρένα για να πουλήσεις τσαμπουκά. Το να σπρώχνεις, να χτυπάς ή να απλώνεις χέρι στον ηθοποιό δεν σε κάνει «μάγκα». Σε κάνει επικίνδυνο και ακατάλληλο γενικώς. Αν δεν μπορείς να σεβαστείς έναν άνθρωπο που εργάζεται για τη δική σου διασκέδαση, τότε το πρόβλημα δεν είναι το δωμάτιο, είναι η παιδεία σου.

Δεν γράφονται όλα αυτά για να «κουνήσουμε το δάχτυλο», αλλά γιατί αγαπάμε αυτό το χόμπι και δεν θέλουμε να το βλέπουμε να βουλιάζει στη μετριότητα και την τοξικότητα. Ένα καλό δωμάτιο είναι μια σύμπραξη δημιουργών που δίνουν την ψυχή τους και παικτών που μπαίνουν για να παίξουν και να χαθούν στην ψευδαίσθηση. Στο τέλος της ημέρας, τα Escape Rooms είναι ο καθρέφτης της ίδιας της κοινότητάς μας και η μαγεία τους παραμένει μια πολύ εύθραυστη υπόθεση. Διαλύεται το ίδιο εύκολα από ένα «πειραγμένο» review, από μια ανεύθυνη κατασκευή ή από μια ανάρμοστη συμπεριφορά απέναντι σε έναν εργαζόμενο. Αν το μόνο που καταφέρνουμε να χτίσουμε γύρω από αυτά είναι οι στημένες βαθμολογίες, οι εγωισμοί και οι τραμπουκισμοί, τότε έχουμε χάσει το παιχνίδι πριν καν ξεκινήσει η αντίστροφη μέτρηση. Το χόμπι μας δεν κινδυνεύει από την έλλειψη καλών ιδεών, αλλά από την έλλειψη σεβασμού. Και αυτός ο αμοιβαίος σεβασμός είναι το μοναδικό «κλειδί» που μπορεί να κρατήσει την πόρτα της απόδρασης ανοιχτή για όλους μας.

Προφανώς, τα παραπάνω είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Υπάρχουν πολλές ακόμα καταστάσεις και παραλογισμοί που συνήθως μένουν θαμμένοι σε «πηγαδάκια» και after. Αυτό το κείμενο γράφτηκε ως καθαρή τροφή για σκέψη. Ως μια αφορμή για να προβληματιστούμε όλοι μας για το πώς θα διατηρήσουμε υγιές το χόμπι που τόσο αγαπάμε. Τελικά, είμαστε διατεθειμένοι να αφήσουμε τον εγωισμό μας στην είσοδο για να προστατέψουμε την ουσία της απόδρασης, ή θα αφήσουμε την τοξικότητα να κλειδώσει την πόρτα οριστικά;

Ποια είναι η δική σας άποψη; Γράψτε μας τις δικές σας σκέψεις, εμπειρίες και όσα πιστεύετε ότι πρέπει επιτέλους να συζητηθούν.